Column: Should I stay or should I go?

Het is alweer een tijdje geleden dat jullie nog van mij hoorden, waarvoor mijn oprechte verontschuldigingen. Noch de tijd, noch het leven staat ooit stil, niet in België en niet in Australië. Het laatste nieuws, nu alweer een dikke maand geleden, was reizen, mij amuseren, en daarna wel zien wat er zou gebeuren. Een dikke maand geleden dacht ik dat ik er tegen dan (nu) wel stillekesaan genoeg van zou krijgen, maar ik denk dat ik mij vergiste. Ik denk dat ik nog niet klaar ben om weg te gaan, maar helaas ligt die beslissing op dit moment niet in mijn handen.

Ik ben niet meer verhuisd, en heb ook geen enkele intentie om dat nog te doen. Ik heb ondertussen een goeie balans gevonden tussen mijn eigen ding doen, en een functionerend deel van een huishouden zijn. De boys (en hun respectievelijke vriendinnen) zijn niet gewoon housemates meer, maar legit vrienden. Op elk moment kan ik bij hen terecht voor knuffels en comfort food (een van hen stapt vaak genoeg in zijn pyjama in de auto om om middernacht naar Macca’s te gaan). Op zondag brunchen we samen, en gaan we either onze eigen weg, of doen we gezellig samen een uitstap. Zij zijn een van de redenen waarom ik nog niet klaar ben om weg te gaan, maar aan de andere kant is dat ook ironisch/downright belachelijk. Ik héb thuis een familie, waarom zou ik dan bij een surrogaatfamilie blijven wonen?

Een ander belangrijk deel zijn mijn vrienden hier. Vorige keer klaagde ik nog over vrienden die altijd opnieuw weer vertrokken, maar ik heb een paar mensen leren kennen die op enorm korte tijd een enorme impact op mijn leven gehad hebben. Kindred spirits of zo’n zever, you tell me, maar op dit moment kan ik mij niet inbeelden dat ik hen nooit meer terug zou zien. Nogmaals, how fucking dare I, 17 000 km ver wegblijven voor een handjevol mensen, terwijl ik thuis vriendschappen heb waar ik elke dag aan terugdenk.

Derde – en doorslaggevende – puntje: mijn job. Hoe graag doe ik deze job om nog een extra jaar (mogelijk twee) te blijven? Hoeveel kansen krijg ik hier, in dit agency? Hoe hard heb ik in deze stad het gevoel dat ik alles kan zijn wat ik ooit durfde dromen? Mijn bazin heeft aangegeven dat ze mij wel zou willen houden, maar zoals ik al zei, deze beslissing ligt niet in mijn, en zelfs niet in haar handen. Department of Immigration, als je dit leest (en ineens ook Nederlands kunt lezen), zet mij het land niet uit. Nu nog niet. Ik beloof dat ik op een bepaald moment wel zal weggaan, maar laat mij pretty please kiezen wanneer.

Elke dag staat mijn hoofd op ontploffen van al de keuzes die ik moet maken – aan de ene kant wil ik hier het maximum uithalen, maar ik wil ook de dingen die ik thuis heb niet for granted nemen. Ervan uitgaan dat thuis niks ooit verandert, en dat ik er naadloos wel weer in zal passen, is gevaarlijk en een beetje arrogant, maar is het onterecht? Een extra jaar, een paar extra maanden, welk verschil zal het maken? Op dit moment, alles, en niks.

Comments

comments