Enkele dagen geleden kwam het bericht in de krant dat Universiteit Gent en KU Leuven hun schooljaar volledig om willen te smijten. Ze willen af van hun klassieke eind september – eind juni en evolueren naar een systeem met om de 5 weken examens. Dit botst op kritiek, van studenten en ook van andere universiteiten. Moet het systeem hervormd worden? In mijn inziens is het antwoord daarop volmondig “ja”. En ik leg u uit waarom, op basis van mijn eigen ervaringen.

Als doctoraatsstudent Financiële Economie aan Universiteit Antwerpen voel ik de problematiek rond studeren en studenten van dichtbij. Het huidige systeem, in januari en juni examens afleggen, biedt te weinig continuïteit en zorgt voor te gespreide leermomenten. Zaken die niet meer aangepast zijn in de huidige maatschappij. Theorieën evolueren snel, technologie past zich bijna dagelijks aan en de data die we hebben, wordt per seconde groter. De student moet zich steeds minder richten op “praktische kennis” (of klakkeloos van buiten leren) , maar meer op begrijpen of toepassen van fenomenen. Dit is uiteraard nog een andere kwestie, hoewel de raakvlakken groot zijn, maar de tendens is wel duidelijk: Kennis is zo eenvoudig te verkrijgen, dat het correct analyseren en het snel vinden veel belangrijker is geworden in de huidige wereld. Net om die reden vind ik dat kortere semesters net een meerwaarde kunnen bieden. Lessen moeten evolueren naar uitgebreidere introductiesessies, waar kennis wordt gepresenteerd door experts en daarna individueel verwerkt door studenten. Dit zet aan tot kritisch(er) denken en stimuleert ook veel meer sociale interactie (aan de hand van groepswerken). Allemaal zaken die de student kan meenemen in zijn professionele carrière.

Er zijn voldoende voorbeelden waar er al wordt gewerkt met kortere termijnen of “modulus”. Zelf heb ik aan Solvay Brussels School een master-na-master gevolgd waar dit al werd gebruikt. Het zorgt voor een grotere interactie tussen prof en leerling en verplicht studenten om efficiënter en productiever te studeren. Het nemen van “vakanties doorheen het jaar” (of het zwaar uitgaan), moet tot een minimum herleidt worden, aangezien de examens steeds nakend zijn. Daarnaast zorgt het er ook voor dat kennis en vakken veel intenser wordt beleefd. Iets wat studenten enkel maar ten goede kan komen. Uiteraard zorgt dit ervoor dat de ‘traditionele uitgaansavonden’, dinsdag en donderdag, in het gedrag komen. Is dit dan waar we ons zorgen over moeten maken? Het enige wat er verloren gaat, is dat “studententijd de beste tijd van mijn leven is”.

Een tweede voorbeeld (hoewel niet helemaal gerelateerd, maar wel in dezelfde spirit) biedt een zelfde inzicht. Aan Stanford University (Californië, VS) kan je in de zomer na toelating studeren– een summer school heet zoiets. Als internationale student ben je verplicht om 9 ‘credits’ op te nemen. Omgerekend zijn dit 3 vakken (althans in mijn geval), over een periode van acht weken. De verplichting is een gevolg van visumreglementering, en staat ook buiten deze kwestie. Van die drie vakken kreeg ik zo’n 6 uur les per week. In totaal, alle vakken samen. Klinkt als vakantie in de oren voor velen. Niets is minder waar. Ieder vak gaf 3 taken, 1 examen in het midden en 1 examen op het einde. Het gevolg is dat alle kennis, theorie en praktische voorbeelden veel intenser moesten opgevolgd en gestudeerd worden. Bij vragen moesten we ons richten tot TA’s (teaching assistents, of gewoon assistenten). Indien er dan nog zaken niet duidelijk waren, gaf ieder vak een extra groepssessie om gezamenlijke problemen aan te kaarten. Ik begrijp nu beter waarom de Amerikaanse universiteiten steeds bovenaan de ranking staan van beste universiteiten ter wereld. Het systeem leent zich veel minder tot free riding of feesten en veel meer op het vergaren van kennis. Is dat niet waar het om draait? Dergelijke fenomenen zie je ook in Europa, nl. London School of Economics – al volg je daar op drie weken tijd “slechts” 1 vak.

Mijn conclusie voor student en samenleving is “ja”. Intenser werken, studenten verplichten om kritisch te denken en groepsdynamiek stimuleren, zijn allemaal zaken die iedereen ten goede komt. Uiteraard zijn er ook veel praktische zaken die bij alles komen kijken – op het niveau van universiteiten. Daar ben ik mij volledig van bewust. Proffen zullen, althans voor de periode van hun module, minder tijd kunnen gebruiken aan onderzoek en veel meer tijd spenderen aan lesvoorbereidingen en examens verbeteren. Echter na het geven van hun module, zullen zij meer tijd hebben om zich op andere zaken te richten – waar onderzoek slechts een voorbeeld van is. Indien universiteiten dus zich zo kunnen organiseren dat er veel intenser les gevolgd wordt, is er eigenlijk maar een grote verliezer: “de gouden studententijd”.

Comments

comments

Vorig artikelStars Wars: Rogue One – een review zonder spoilers ;)
Volgend artikelNike Vaporwing: voor de loopfanaten!
Gertjan Verdickt
Ik ben Gertjan Verdickt, PhD in Finance aan de Universiteit Antwerpen. Mijn professionele specialisatie ligt in bank- en beurswezen. Met mijn twee jaar ervaring bij KBC Securities, KBC Asset Management en Candriam Investor Group heb ik al kunnen proeven van de professionele wereld. De beurs is mijn passie, wat zich ook vertaalt in mijn boekenkast. Van financiële lettersoepen, tot bedrijfspsychologie en filosofische statistiek. Alles belandt ooit op mijn nachtkastje. Via de Universiteit Antwerpen heb ik al les kunnen volgen aan Stanford University, London School of Economics en University of St. Gallen. Die ervaring draagt bij tot mijn professionele en persoonlijke ontwikkeling. Zo heb ik ook al hele stukken van de wereld kunnen zien. Die passie voor reizen trekt zich ook in mijn privésfeer door, met een grote voorliefde voor Latijns-Amerika. Die blik op de wereld wordt ook in mijn goede-doel-project Run for MS vergroot. Sinds 2 oktober 2016 loop ik een jaar voor en met MS-patiënten. De grote apotheose van mijn project is het lopen van de Ice Marathon op Antarctica, 24 november 2017. Het doel van mijn project is om geld in te zamelen voor MS-Liga Vlaanderen.