Nieuwjaar vieren in het land van rum, sigaren en salsamuziek: het stond hoog op mijn to-do list. Daarom heb ik het met de overgang van 2016 naar 2017 ook gedaan. Een tweede drijfveer was dat ik het authentieke Cuba nog zoveel mogelijk wou zien, nu het embargo met de VS is opgeheven. Worth it! Zet op de to do! En genieten met volle teugen. Toch geef ik graag enkele tips mee.

De eerste indruk van Cuba was gemengd. Het was ook meteen representatief voor het hele land. Dat is, op alles staat een prijs en het zijn enorm grote feesters. Het eerste is uiteraard minder positief. Het is een wijze les voor iedereen die Cuba bezoekt: je bent in een communistisch land. Het gemiddeld maandloon is extreem laag (30 CUC of 30 euro). Daarom doen Cubanen alles om iets bij te verdienen. ‘Ons kent ons’ leeft hier enorm. Iedereen heeft een vriend die je kan verder helpen. Ook op straat klampen ze je zo aan (jineteros heten die lokkers -meestal te herkennen aan hun volledig witte outfit).

En zelfs bij de politie snakken ze naar geld. Boetes zijn gemakkelijk af te kopen (als je Cubaan bent). Daarom zijn agenten steeds happig om een centje bij te verdienen om hun ogen eens te sluiten. Onze taxichauffeur had in Cienfuegos geluk bij een (érg milde) parkeerboete en iets minder geluk naar Varadero toen de agent zag (?!) dat we te snel reden. Ik denk dat zoiets als toerist nog eenvoudiger moet zijn (al zal het een proces van lange adem worden).

De gemiddelde Europeaan kan zich zo’n geldloos leven amper inbeelden. Diezelfde Europeaan zal zich ook niet kunnen inbeelden hoe gelukkig die mensen zijn met dat leven; iets wat altijd zichtbaar is. Alles wat iedere Cubaan doet, doet ze met de glimlach. Prachtig om zien. Een nadeel is dat ze wel leven van toeristen. Per woord Spaans dat je meer kan praten, kan je een minder in’t zak gezet worden. Daarom een van de tips: zorg dat je niet als een echte gringo overkomt, want dan ben je eraan voor de moeite.
 
Dat communisme speelt nog op andere vlakken: internet is echt een schaars goed in Cuba, ook voor de lokale Cubaan. Als je als westerling de ideale plek zoekt voor een digitale detox, behoort het eiland zeker tot een van de kanshebbers. Doordat er weinig aanbod is, worden er veel verzamelplaatsen gevormd rond een Wifi-paal. Je vindt er de hangjongeren van anno 2017 terug. Voor een kleine 3 CUC (of 3 euro) kan je even genieten van Facebook, voor diegene die toch niet zonder zouden kunnen. Echter moet je naar een Cubaan gaan om een wifi-kaart te kopen of in een lange rij gaan staan (die is er dagelijks, minstens 25 man) om een simkaart te nemen.
Het voordeel van zo’n wifi-free land is wel dat de Cubaan geniet van andere zaken, namelijk muziek en dans. In iedere straat zijn zeker 2 groepjes muziek aan het maken. Hoewel het vaak dezelfde songs zijn, bouwt het echt wel aan de sfeer. En na 2 weken begin je de muziek zelfs te missen als je in België bent.

Een tweede schaars goed zijn winkels waar water te koop is. Het is echt veel eenvoudiger om een fles rum vast te krijgen dan water, laat staan bruisend water. Daarom, een tip: als je een winkel tegenkomt waar water te koop is, sla dan meteen een voorraad in. Door de hoge vochtigheid en de warme temperatuur (+30 in ‘de winter’) heb je het echt wel nodig. Een voordeel van het overaanbod aan rum is dat cocktails significant straffer en goedkoper zijn dan bij ons. Het glas wordt in Cuba namelijk 3/4 gevuld met alcohol. De rest is voor de smaak nog te verbeteren. Gegeven dat een gemiddelde mojito tussen 1 à 3 CUC (1-3 euro) kost, maakt dat een aangenaam verschil met Europa. Probeer zeker even een Mojito bij El Mojito in Trinidad.

Overnachten gebeurt er onder de vorm van ‘casa particulares’ of letterlijk ‘bij mensen thuis’. Het is de Airbnb avant la lettre. Je moet rekenen op zo’n 20 tot 30 euro voor een kamer met twee bedden. Meestal serveert de casa zelf eten, wat ook warm aan te raden is! Het beste eten hebben we hier geproefd. Want ook op dat vlak komt dat communisme terug naar boven.Hoewel er uitzondering op de regel bestaat: of een restaurant is van de staat (en hebben ze liever massaproductie wat staat tegenover oké kwaliteit), of bij mensen thuis (hogere prijs en lekkerder eten) of bij een restaurant volledig in privéhanden (laagste prijs en erg povere kwaliteit). Dat hebben wij alvast geleerd na onze ervaringen. Vraag vooraf wel wat de prijs van het eten is! Je wil achteraf niet voor verrassingen te komen staan, want dan kunnen ze ineens geen woord Engels meer.
Side note: je bent niet verplicht om bij casas te gaan, maar het aantal hotels is beperkt (en duur). Ook hostels heb ik er amper gezien (ook minder op gelet). Als doorwinterde backpacker viel het mij niet slecht.

Als je met een grotere groep gaat (wij waren met 4), kan ik je aanraden om een persoonlijke taxi te regelen (via http://yotellevocuba.com). Wij reden 10 dagen rond met de plaatselijke Roberto (warm aan te raden!!! -> robertcruz88@nauta.cu of http://yotellevocuba.com/drivers/profile/roberto-de-la-cruz). Reden: bussen zijn relatief duur aangezien je 4x een kaartje moet kopen tov 1x de prijs van onze Roberto. Ook, slechts 4% bezit een auto, dus liften wordt erg moeilijk. Tot slot is het openbaar vervoer alsook luchtvaart niet meteen een aanrader vanwege het beperkte aanbod. Wat uiteraard niet betekent dat het onmogelijk is.

Een eigen chauffeur bracht ook extra flexibiliteit en de nodige tips met zich mee. Hij heeft ons bepaalde zaken laten zien, detours gedaan en ook andere tips gegeven om de reis aangenamer te laten verlopen. Een ander voordeel is dat boetes en andere kosten ook volledig voor zijn conto waren. De wegen zijn niet altijd even aangenaam om te berijden, dus vooral die extra kosten zijn te vermijden! Ik zou liever niet in panne vallen op wegen waar geen kat is te zien.
Een laatste voordeel aan onze chauffeur waren zijn kennissen. Eindelijk konden we ‘ons kent ons’ in ons voordeel gebruiken. Hij heeft vaak zijn GSM gebruikt (of laten gebruiken) om casas te bellen voor ons. Geen overbodige luxe aangezien altijd minstens 25 mensen in de rij staan voor een telefoonkaart. En aangezien wachten de nationale sport is van de gemiddelde Cubaan, is zo’n extra service welkom. Roberto liet ons vaak ook extra goedkoop eten door ons naar de juiste plekjes te brengen. Dus vandaar mijn oproep: doe het via hem! Je zit vaak lang in de auto (soms tot 6h). Dan doe je dat liever met iemand die goed Engels kan en de sfeer er wat probeert in te houden.
Mijn tips voor aan aangename Cuba-ervaring:
Tip 1: Water is moeilijk te vinden, een voorraad aanleggen is nodig!
Tip 2: Boek een eigen taxi! Boek Roberto!
Tip 3: Ding af bij andere taxi’s!
Tip 4: Leer Spaans
Tip 5: Blijf weg van ‘jineteros’.
Tip 6: Maak vooraf afspraken over prijs
Tip 7: Fiets in Viñales
Tip 8: Heb geduld! Wachten is nationale sport
Tip 9: Wissel zoveel mogelijk geld ineens
Tip 10: Leer Spaans!
Mijn reisplan:
Matanzas
Havana
Viñales
Pinar del Rio
Cienfuegos
Playa Larga
Trinidad
Santa Clara
Varadero
Enjoy! 

Comments

comments

Vorig artikelWat schaft de pot vanavond? Dit zijn dé foodtrends van 2017:
Volgend artikelDe twee vragen die iedereen zich meteen over jou stelt
Gertjan Verdickt
Ik ben Gertjan Verdickt, PhD in Finance aan de Universiteit Antwerpen. Mijn professionele specialisatie ligt in bank- en beurswezen. Met mijn twee jaar ervaring bij KBC Securities, KBC Asset Management en Candriam Investor Group heb ik al kunnen proeven van de professionele wereld. De beurs is mijn passie, wat zich ook vertaalt in mijn boekenkast. Van financiële lettersoepen, tot bedrijfspsychologie en filosofische statistiek. Alles belandt ooit op mijn nachtkastje. Via de Universiteit Antwerpen heb ik al les kunnen volgen aan Stanford University, London School of Economics en University of St. Gallen. Die ervaring draagt bij tot mijn professionele en persoonlijke ontwikkeling. Zo heb ik ook al hele stukken van de wereld kunnen zien. Die passie voor reizen trekt zich ook in mijn privésfeer door, met een grote voorliefde voor Latijns-Amerika. Die blik op de wereld wordt ook in mijn goede-doel-project Run for MS vergroot. Sinds 2 oktober 2016 loop ik een jaar voor en met MS-patiënten. De grote apotheose van mijn project is het lopen van de Ice Marathon op Antarctica, 24 november 2017. Het doel van mijn project is om geld in te zamelen voor MS-Liga Vlaanderen.