Ik krijg dagelijks veel vragen: “Waarom ben jij zo knap?”, “Waardoor glanst jouw haar zo prachtig?”, “Kan jij nu nooit serieus zijn?”; maar de vraag die mij de laatste maanden het meest gesteld werd, is “Waarom Australië?”, “Waarom niet”, zeg ik. “Hoe?”, “I kinda just left“, antwoord ik elke keer opnieuw. “Ik wou dat ik dat kon”, pruilen ze. “Je kan dat gewoon hoor, er zijn genoeg vliegtuigen”, geef ik mee. “Het is zo duur”, klagen ze. “Ze zoeken nog iemand hier bij de supermarkt om de hoek”, laat ik weten. Geen droom wordt werkelijkheid zonder ervoor te werken. Niet voor jou en niet voor mij – tenzij jouw papa the inventor of Toaster Strudel is, dan zit je wel safe voor de rest van je leven.

Australië en Nieuw-Zeeland zijn al jaren mijn grootste droom. Waarom weet ik niet precies – maar er is een kleine kans dat de Kiwi die ik ooit in Londen ontmoette mijn beslissing onbewust beïnvloed heeft; beste acht-uur-durende romance van mijn leven. All jokes aside is Australië waarschijnlijk mijn droom geworden omdat het zo onbereikbaar lijkt. Het is avontuurlijk, het is onbeschrijfelijk, maar het is vooral zo verschrikkelijk intercontinentaal. Het is waarschijnlijk letterlijk het verste dat ik als kleine West-Europeaan kon gaan, en dat maakt het zo geweldig. Ik hoef mij hier geen zorgen te maken om ‘volwassen worden’, net wel of niet ‘alleen gaan wonen’ en de vraag ‘waarom ik nog geen vriend heb’. Iedereen laat mij hier the fuck gerust en ik zou niet gelukkiger kunnen zijn. Ik mis mijn familie en vrienden natuurlijk wel, maar ik moet toegeven dat de epicness van in Sydney wonen het gemis vaak overstemt.

Ik doe hier natuurlijk niet zomaar niks. Ik ben ook niet naar hier gekomen om gewoon rond te reizen zoals de meesten. Ik wilde iets nuttigs doen terwijl ik hier was, iets zalig, iets wat ik in België niet zou gedaan hebben. In september had ik mijn diploma Taal-en Letterkunde in mijn handen en hoorde ik alleen maar “wat nu?” in mijn hoofd weerklinken. Het grootste deel van mijn vrienden gaat verder studeren – want hoe leuk T&L wel was, heel concreet is het niet – maar economie of communicatie sprak me niet heel erg aan. Ik wilde schrijven, ik wilde iets creatiefs doen en ik wilde weg. Nu doe ik stage bij L&A Social Media en probeer ik mijn baas te overhalen om me aan te nemen. Elke dag sta ik gelukkig op en ga ik zingend naar het werk (vaak letterlijk, tot groot jolijt/spijt van mijn mede-interns). Ik bereid fotoshoots voor, poseer als (voornamelijk hand)model en schrijf copy voor zalige brands. In België had ik waarschijnlijk een saai administratief baantje aangenomen en had ik nooit de motivatie gevonden om weer te beginnen schrijven. Hier word ik omringd door creatieve mensen die hun eigen carrière proberen uit te bouwen en moét ik wel.

Ik ben niet de enige die Australië gebruikt als toevluchtsoord. Als ik een dollar kreeg voor de keren dat iemand “ik wist niet wat ik moest doen, dus kwam ik maar naar hier” tegen mij heeft gezegd, dan kon ik mij nu misschien eens een degelijke maaltijd permitteren – ’t is hier duur, mate! Australië is home to the Restless, the Adventurous, the Undecided. Een thuis voor zij die op 21 nog niet beslist hebben hoe de rest van hun leven er moet uitzien. Zij die iets groots achterna willen, maar niet weten waar te beginnen. Zij die eerst even zichzelf moeten vinden vòòr de job van hun leven. Dat kan vast in België ook, maar hier heb je zon, zee en strand om je te helpen. Hier ga je off the grid in the Aussie bush en doe je dingen die je dacht dat je nooit zou doen – hallo, overnight hikes tussen de kangoeroes en slangen. Hier bestaat de sleur niet, maar enkel jouw eigen dromen en doelen. En oh, had ik de hot boys al vermeld?

Comments

comments