Column: Overall Bemoeial

Alea iacta est. Ik heb gekozen. Ik ben verhuisd. Ik ben maar anderhalve dag op den tjol geweest en heb maar drie huishoudens bezichtigd. Eén was nogal meh. Letterlijk alles wat ik daarover te zeggen heb. Meh. Het tweede was een slordige boel waar, toen ik de keuken binnenstapte, mijn schoenen aan de vloer bleven plakken. De kerel die mijn huisgenoot zou worden, zag er permanent stoned uit én ik zag een kookboek liggen met honderd recepten over hoe veganistisch koken. Bedankt, maar nee bedankt. Het derde huis was hitting the real estate jackpotor so I thought. Mooie slaapkamer, effectief uitgeruste keuken, twee badkamers en twee normale, leuke huisgenoten. De persoon die mij interviewde leek een fantastische madam en de andere gewone huurder was een 21-jarige chiller die het leven neemt zoals het komt. Perfect, toch? Horen jullie ook precies donderwolken en wordt het daar ook zo een beetje donkerder?

De dag dat ik hier introk, kookte de Main Madam – MM voor de vrienden – voor mij. Ze kwam me aan het station ophalen met haar auto en reed met mij naar de winkel. Ze hielp me spulletjes voor mijn kamer te kiezen en liet mij me op mijn gemakje installeren. De MM is 34 en heeft er al een vrij avontuurlijk leven opzitten. Ze heeft overal ter wereld gereisd en heeft op verschillende continenten boyfriends gehad. Nu is ze terug in Sydney en currently single. Als ik haar hoor praten over haar idealen en visies op het leven, denk ik soms dat deze chick mijn toekomstbeeld is. Eén ding is zeker: als ik op haar lijk en meer en meer op haar zal beginnen lijken, dan is het voor mij al geen verrassing meer dat ik geen lief heb.

Er is betweterig zijn, en er is betwéterig zijn. Er is mensen advies willen geven, en er is mensen advies opdringen. Er is koppig zijn, en er is lopen op een ijzeren pad met magnetische schoenen aan. Mind you, ik ben ook al deze dingen, maar hopelijk de eerste versie ervan. Het begon al de eerste dag. De badkamer stond helemaal onder na het douchen – hààr douche, niet de mijne – en ik zie het pas als ik met mijn schoenen aan al in de badkamer sta. Ik loop naar beneden om een dweil te gaan halen wanneer ik prompt onder mijn vijs krijg omdat ik nu “heel het huis heb vuilgemaakt met mijn schoenen en nee laat maar, ik zal het wel opkuisen, want dat moet met chemicals enzo gedaan worden.” Zoals een geslagen hondje of een stout kind ben ik dan maar in mijn kamer gaan zitten tot MM klaar was met kuisen. Daarna was vanzelfsprekend alles weer all good en meldde ze mij dat ze niet graag regels oplegt, maar liever ziet wat er gebeurt om er enkel iets over te zeggen als het een probleem vormt. Ik snap dat, hoor, het is zò fucking lastig om de woorden “Kunt ge uw schoenen uitdoen als ge in huis komt”  te zeggen.

Dit lijkt nu een dom voorbeeld, maar elke dag is er wel iets. Als ik mijn mond opentrek om iets te zeggen, staat ze altijd klaar met een verbetering of opmerking want ze heeft altijd toevallig wel dat gestudeerd of nog voor zulk en zulk bedrijf gewerkt. Gene zever. Zeg ik dat ik mijn groenten en fruit wel gewoon in de supermarkt koop, zegt zij dat ze nog voor het management van die winkel gewerkt heeft en dat ze weet dat het niet vers is. Zeg ik dat ik niet veel van wijn ken, zegt zij dat ze mij kan helpen want ze heeft nog voor een winery gewerkt. Vraagt de Chiller iets over politiek, antwoordt zij dat het zo en zo in elkaar zit want ze heeft ooit nog Internationale Politiek gestudeerd. Let wel, dat was dan nog voor ze een jaar Psychologie gedaan heeft – want daar weet ze vanzelfsprekend ook alles over. Zelfs nu, letterlijk nu, nu ik zit te zuchten over de mindfuck die het is om te switchen tussen een Australisch en Belgisch keyboard, neemt zij mijn computer over om te tonen hoe ik het moet leren. Ik wéét hoe het ik moet leren. Het is lastig en laat mij gewoon doen.

Ik weet dat dit allemaal wree zagerig klinkt. Ik weet dat ik waarschijnlijk ondankbaar en bitchy klink, omdat ik duidelijk een geweldige housemate heb die mij met alles wil helpen – maar geloof mij, er zijn nog veel kleine ambetantigheden die ik hier niet vermeld heb, omdat het dan anders écht een litanie zou zijn. Het is gewoon een beetje vervelend om 17 000 km van thuis te gaan wonen om dan bij iemand in te trekken die meer te op je loopt te zagen dan je eigen moeder (love you, Mum). Maar hey, ik woon hier nog maar net. Zòveel kan ik nu possibly toch niet misdoen. We hebben al veel leuke momenten ook meegemaakt. Ik ga (voorlopig nog) niemand slaan en ik ga ook nog niet verhuizen. Ik ga gewoon heel veel zagen tegen jullie.

Comments

comments