Ik ben nog steeds niet opnieuw verhuisd. Ik zou moeten, maar ik kan het niet opbrengen om alweer een nieuwe plaats te zoeken. Ik heb net uitgedokterd op welke uren ik de badkamer kan gebruiken zonder te moeten wachten, ik weet eindelijk welke bussen ik moet nemen om vlot en efficiënt naar het werk te geraken – ik maak nu enkel nog minor mistakes zoals een halte te vroeg of te laat uitstappen – én ik begin net een beetje vriendjes te worden met de andere residents. De boys beginnen mij uit te nodigen voor feestjes en get-togethers en ook al ben ik een serial afzegger, toch nodigen ze mij elke keer weer opnieuw uit. Maar het belangrijkste van al: ik begin een band op te bouwen met de Maman, wat heel leuk, maar ook beangstigend/lowkey belachelijk is. Laat het maar aan mij over om intercontinentaal te verhuizen en dan alsnog bij een moederfiguur te gaan wonen. Mijn arm moedertje, het was per ongeluk, I swear. Gij zijt en zult altijd mijn #1 zijn!

Vorige week was ik aan het praten met een van mijn collega’s en bekende ik dat ik het hier soms best wel zwaar had. Mijn vrienden, mijn familie, mijn sportclub, … al de dingen waar ik heel mijn leven op heb kunnen terugvallen, zijn nu nergens te bespeuren. Natuurlijk heb ik hier veel nieuwe vrienden gemaakt, maar dit is en blijft Australië; de meesten kuisen hun schup hier af tussen de drie en zes maanden. Resultaat? Al de vrienden die ik hier gemaakt heb, zijn ondertussen terug thuis. Efkes eerlijk, ik ben helemaal alleen. Efkes minder dramatisch, het valt wel mee, maar feit is dat de mensen waar ik in het weekend mee rondhing allemaal het land verlaten hebben. Dan komt natuurlijk de grote vraag: zou ik beter opnieuw verhuizen en zo een nieuwe sociale kring opbouwen?

Ik bevind mij momenteel in een extreem comfortabele positie. Ik stond op het punt te onderhandelen of mijn tijdelijke opvangplaats een meer permanente optie zou kunnen worden, maar na het gesprek met mijn collega echter, dacht ik er serieus aan om toch opnieuw te verhuizen. Na gisteren dan te horen van een (nieuwe, hoera!) vriendin dat zij ook naar Glebe zou verhuizen, wil ik dan toch ineens weer niet meer weg. Het is een moeilijke situatie: mijn weekends bestaan uit koken en bakken, werken in de tuin en helpen met de was. Allemaal logische taakjes als je ineens weer deel uitmaakt van een huishouden, maar is dat iets dat ik nu zou moeten doen? Ik weet dat huishoudelijke taken deel zijn van het leven – eventjes vermelden, want ik hoorde precies al het begin van een preek van mijn grootmoeder – maar ik zou niet elk weekend mogen thuiszitten en het leven van een 65-plusser leiden. Ik ben niet verplicht om te helpen, laat dat duidelijk zijn, maar je trekt niet zomaar in bij iemand die je praktisch van de straat geplukt heeft, om dan niet te helpen met dagelijkse klusjes. Ik doe het graag, en ik leer zoveel bij – over koken, het leven en de geschiedenis van alles, want wij kijken altijd naar History Channel – maar ik vraag me af of ik daarvoor aan de andere kant van de wereld moet wonen. Dit kan ik thuis ook, bij mijn eigen moeder en vader. Die zouden neig content zijn om mij terug te zien (likewise!) en nog contenter om mij thuis ook patatten te zien schellen.

Comments

comments