Ik woon in een ridiculously overpriced shithole. Dat is het; niet meer, niet minder.

Ik betaal een slordige 1000 euro per maand voor een kamer in een huis waar nog 30 andere mensen wonen. Het trieste excuus voor een keuken (en de reden waarom ik al vier maanden overleef op take-out) zijn vier stove tops die verbleken naast een ordinair kampeervuurtje. Er staan niet eens cijfertjes naast de draaiknoppen – het heeft eens 50 minuten geduurd eer ik vier eitjes gekookt had omdat ik niet eens wist of mijn vuur wel degelijk aanstond. De ‘fantastische en übergezellige common room die ze ons beloofd hadden, zijn zes barstoelen en een tafel. De ‘perfect uitgeruste en megagrote’ badkamer is een wc en een badkuip. Dat op zich is niet zo erg, ware het niet dat ik die moet delen met een slordige tien andere mensen, waarvan eentje meer lange zwarte haren verliest dan dat wijf van The Ring. ‘Om de andere dag gekuist’ is ook een flagrante leugen, want ik heb daar ooit pasta laten vallen op de vloer en de spetters bolognaisesaus sierden een week erna de muren nog altijd. Waarom ik met pasta bolognaise in de badkamer was, vertel ik een andere keer nog wel.

Natuurlijk ben ik een drama queen en is het allemaal zo erg nog niet. Ik heb mijn eigen kamer, de Chinees om de hoek is niet zo duur, ik woon naast Hyde Park – in de gay côté, zucht, ik ga echt nooit van ’t straat geraken – en ik heb fantastische mensen leren kennen daar. Helaas vooral Hollanders, maar dat moet je erbij nemen zeker? Soms denk ik dat ik minder Nederlanders had leren kennen als ik in Amsterdam was gaan wonen. No joke. Helaas begint iedereen op het gemakje te vertrekken daar: sommigen gaan reizen en sommigen gaan terug naar huis. Ik daarentegen blijf nog wel een tijdje in Sydney hangen, maar kan mij zulk een kamer niet meer permitteren. It’s moving time.

Een goeie, betaalbare kamer vinden is helaas niet gemakkelijk. Een goeie, niet-psychopathische, niet-geflipte, niet-vegan housemate vinden is helaas nog moeilijker. Een populair gebruik onder buitenlanders hier is om roommates te vinden. Dat lijkt hetzelfde, en in Amerikaans Engels zou je daaronder verstaan dat je gewoon een huis/appartement deelt – zoals Joey en Chandler, Monica en Rachel – maar hier betekent het dat je een eigenlijke kamer met andere mensen deelt. Een appartement met twee slaapkamers kan zo makkelijk bewoond worden door twaalf mensen, zes per slaapkamer. Call me a privileged, spoilt European brat, maar ik kan geen half jaar constant omringd zijn door mensen. Mensen zijn vaak niet eens zo leuk. Ik wil in mijn bed liggen stinken tot na de middag als ik dat wil, en niet wakker gemaakt worden door andere mensen die om zeven uur willen opstaan. Ik wil tot na middernacht kunnen liggen lezen zonder dat om tien uur het licht uit moet. Ik wil om tien uur het licht kunnen uitdoen zonder rekening te moeten houden met een of andere sukkel die nog tot na middernacht wil liggen lezen. Ja, zij betalen maar 150 dollar per week. Ja, hun appartement heeft een fantastische ligging en kijkt misschien uit op de Harbour Bridge. Maar ik kan tenminste in mijn blootje rondlopen in mijn eigen overpriced shithole, en dat is het mij meer dan waard.

Maar nu is het dus tijd om te verhuizen. Kamers zoeken, housemates ontmoeten, regelingen maken, the works. Stay tuned voor hoe dat zal aflopen. Bid voor mij en cross your fingers dat ik in een niet-veganistisch huishouden beland. #dairyforlife

Comments

comments