Column: Make-up is a party and you’re invited!

Als cosmeticaliefhebber pur sang kom ik ze vaker tegen dan me lief is: make-up shamers. Op Instagram, aan de kassa van de drogisterij of gewoon aan mijn eigenste keukentafel. Make-up shamers what?! Nee, het is geen speciaal ras dat enkel in de verre Verenigde Staten terug te vinden is. Make-up shamers zijn zij die het nodig achten hun make-up dragende medemens te minachten.

Wat vrij onschuldig begon met een Youtube-filmpje van Nederlands YouTube-fenomeen NikkieTutorials, is vandaag de dag uitgegroeid tot een ware beweging mét eigen hashtag op Instagram: #thepowerofmakeup. Vrouwen overal te velde zijn het zat om te worden nageroepen op straat of op hun laatste foto op Instagram. “Vrouwen dragen enkel make-up om mannen te plezieren!”, “Hoe onzeker moet je wel zijn met zoveel lagen foundation op je gezicht?” of een tikkeltje onschuldiger maar net zo irritant: “Je hebt heus wel al een lipstick in dat kleurtje hoor, Sofie!”. Waarschijnlijk heb je wat dat laatste betreft trouwens wel een punt.

Ik als 6-jarige met prachtige, barbieroze lipstick uit mijn eigenste, plastic make-upkoffertje.

Ik was een jaar of zes toen ik voor het eerst in contact kwam met de wondere wereld van cosmetica. Voor mijn verjaardag kreeg ik een klein koffertje met ‘make-up’. Je kent ze wel, van die plastic doosjes in de vorm van een vlinder die nul komma nul pigment bezitten. Het doosje, gevuld met drie hartvormige roze lipkleurtjes en een groene oogschaduw, ging overal met me mee. Ik voelde me zo’n beetje een make-up artist avant la lettre. Een andere herinnering dateert van rond mijn tiende. Mijn moeder had toen een prachtig dressoir waarop tientallen geurige parfumflesjes geëtaleerd stonden. Elke flacon kreeg mijn aandacht. Stuk voor stuk deed ik voorzichtig het dopje eraf en gaf ik de flesjes een score op 10. Winnaar du jour? Het iconische Chanel n°5 dat me nog steeds aan die onbevangen gloriedagen van weleer doet denken. Wat begon met ietwat aarzelend aan wat parfumflesjes te ruiken, werd snel een intense liefdesaffaire. Via het wereldwijde web leerde ik talloze producten en merken kennen én verdiepte ik me in make-uplingo: blending, contouring, sunstripping… Dergelijke termen eigenden zich al snel een plaatsje toe in mijn dagelijkse vocabulaire. Mijn eerste make-up product schafte ik aan toen ik dertien was. Bezaaid met de nodige tienerpuistjes, voelde ik me als het ware herboren met een laagje foundation op mijn gezicht. Het maakte me niet minder mezelf, wel net het tegenovergestelde.

Flash forward naar circa 11 jaar later: de tienerpuistjes verdwenen als sneeuw voor de zon, mijn liefde voor poederroze blushes, bloedrode lipsticks en sprankelende highlighters is sterker dan ooit. Zo snel mogelijk die nieuwste limited editioncollectie van Catrice in mijn handen krijgen, een mascara vinden die de beloftes op de verpakking effectief inlost of een oogschaudwpalette dat mijn lievelingskleurtjes herbergt: ik word er simpelweg gelukkig van. Betekent dit dat ik nooit zonder make-up de deur uit ga? Neen. Met een ‘blotebillengezicht’ naar de bakker gaan: geen probleem voor mij. Compleet opgemaakt (valse wimpers en rode lipstick incluis) een fitnessles bijwonen? Oók geen probleem. Make-up dient, wat mij betreft, niet per se om je te ‘verstoppen’. Het is een expressievorm en laat net je mooiste uiterlijke kenmerken naar voren komen. Oké, het feit dat dat éne puistje wordt weggewerkt is ook mooi meegenomen. Ik haal vooral veel plezier uit cosmetica: het gehele ‘transformatieproces’ van girl-next-door tot ik-kan-zijn-wie-ik-wil is gewoon één en al fun. Net zozeer als je make-up eraf halen na een zware dag.

Ik draag geen make-up voor mijn vrienden of voor vreemden die net als ik aanschuiven bij de plaatselijke Starbucks. Wanneer ik felroze lipstick draag, doe ik dat simpelweg omdat ik het wil. Als je me op een dag spot met donkere smokey eyes, is het omdat ik daar die dag zin in had. Wanneer ik een week zonder make-up in het straatbeeld verschijn, is het omdat ik voel dat het niet hoeft. Met of zonder make-up: allemaal prima maar it’s no one’s business but my own.

Comments

comments